Si Luwalhati at Blangelina 2

Habang tulog ang lahat ng gabing iyon, habang naghihintay sila ng pagbubukang liwayway, lingid sa kanilang kaalaman ay nagsisimulang pumukaw sa isisilang pa lang na bagong araw ang isang ordinaryong pangyayari na magdudulot ng isang ekstra ordinaryong karanasan para sa kanilang lahat.

Isang mababang ulap ang unti unting bumalot sa kanilang tinutuyang kweba. Animo'y may kung anong matalinong bibig ang nagbubuga ng hangin upang ang ulap na ito ay makapasok sa kweba. Ano pa't sa kapal ng maputlang ulap ay wala kang makikita ano man, at kung tatangkain mong gumalaw ay tiyak na matitisod mo ang kung anong bagay sa iyong paligid. Subalit dahil tulog nga sina Luwalhati at Blangelina at ang kanilang mga alipores, wala silang malay lahat sa mga nangyayari. Tila lalo pa yata silang natulog ng mahimbing dahil sa ulap na iyon.

Unang nagising si Luwalhati at nag inat-inat sabay hikab ng malakas, na siya namang ikinagulat ng kanyang mga alipores. Sila man ay naghikab din ng malakas at sapat na iyon upang magising din ang iba pa. Una niyang napansin na patay na lahat ang mga sulong kanilang ginamit na ilaw ng nakaraang gabi. Tanging mahinang sinag ng araw na nagmumula sa may bungad ng kweba ang nagbibigay ng liwanag sa loob.

Mayamaya pa'y nag-utos na si Blangelina sa kanyang mga alagad na maghanda ng almusal para sa lahat. Kumaripas naman ng kilos ang punong alagad nya upang maghanda.

Sinimulan niyang tunguhin ang lugar kung saan nandoon ang mga kagamitan sa pagluluto. Balak nyang magpakulo ng kape. Doon lang sa may labas ng kweba ang lugar na ito subalit laking gulat nya na hindi tulad ng mga nakaraang umaga na matindi na ang sinag ng araw at pumapasok na ito sa loob ng kweba, ngayon ay medyo madilim pa at tila may mga nakasabit pang baging, halamang gubat, mga tuyong sanga, may berdeng dahon at iba pa.

Nagtaka siya kung bakit ganoon dahil sanay naman syang gumising na medyo mataas na ang araw at nakikita nya ang labas ng kweba na maliwanag na maliwanag na. Kinuha nya ang kangyang itak upang tanggalin ang mga nakaharang sa bungad ng kweba. Unti unti nyang nahawan ang mga halamang iyon sa pamamagitan ng itak ang kanyang mga kamay. Nagkasugat-sugat na nga ang kanyang mga palad dahil doon. Nakita siya ng iba pang mga alipores ni Luwalhati at nagtulong tulong sila. Bakas sa kanilang mga mukha ang gahiganteng pagtataka kung bakit nagkagayon sapagkat kagabi lang sila dumaan doon at napansin nilang maayos at malinis naman kahit papaano.

Naaaninag nila ang labas at nakikita rin nilang may mga sinag na ng araw na tumatagos sa mga halamang gubat na nakaharang sa bungad. Binilisan nila ang paghawan at sa wakas ay nakalabas na silang isa-isa mula sa isang maliit na lagusang kanilang nagawa. Subalit imbes na matuwa sa kanilang nagawa ay tikom ang kanilang bibig, gilalas na gilalas sa kanilang nabugaran sa labas ng kweba.

Samantala sa loob ng kweba ay nagbubulungan sina Luwalhati at Blangelina.

"Ngayon na ang simula ng ating plano. Sigurado ka bang handa na ang mga alagad mo?" Tanong ni Luwalhati kay Blangelina.

"Hmmm...iyan nga ang iniisip ko pa e. Baka mabitin tayo dahil kulang sa training ang mga bata ko...Pero hwag kang mag-alala, kung hindi man sila lahat handa, may tatlo akong alagad na hinding hindi ako ipapahiya." Tugon ni Blangelina, na tila may duda ang tono ng boses.

"Hindi tayo maaaring magkamali sa ating mga plano. Kailangan maisakatuparan na ang mga iyon!" May tono ng paghahamon sa tinig ni Luwalhat. "Kung magtatagumpay tayo, kailangan sa araw ding ito tayo magsimula. Oo, alam kong dalawang taon pa bago tuluyang maghari si Among Bene at wala ng makakapigil pa sa kanyang kapangyarihan. Kailangan na nating simulan ang mga paraan upang unti unti siyang malaglag sa kanyang luklukang trono."

"Naiintindihan ko." Mahinang sabi ni Blangelina, halos sa kanyang sarili lamang.

Natuon ang kanilang pansin sa mga tauhan nilang isa-isang nagtutungo sa bungad ng kweba. Tahimik at nagtitinginan sa isa't isa ang mga ito. May iba namang nagbubulungan at tila ninenerbyos sa nararamdamang nangyayari sa labas ng kweba.

Sumunod sina Luwalhati at Blangelina sa mga ito hanggang sa makalabas. Sila man ay natahimik sa kanilang nakita.

May karugtong

Si Luwalhati at si Blangelina

"Aba, mukhang naiimbyerna na si Mother!"

"Oo nga, kitang-kita na sa kulubot niyang fez at tila malalaglag na ang kanyang baba sa kakaisip kung paano tayo makakalamang kay Blangelina."

Walang magawa ang dalawang alipores ni Luwalhati kundi masdan ang kanilang amo at magbuntung hininga na lamang. Sa loob ng kanilang madilim at mainit na kweba, awa ang kanilang nararamdaman para sa kanilang amo.

Galing sa iisang angkan sina Luwalhati at Blangelina. Bagama't iisa rin ang kanilang layunin na sugpuin ang pwersa ni Among Bene na siyang Pangkalahatang Bantay ng lupain ng Sapin-sapin, mahigpit ang kanilang kumpetisyon. Kailangang mapasa-kanila ang pagmamay-ari at kapangyarihan ng lupaing ito upang maging ganap ang kanilang pagka panginoon.

Subalit isa lang sa kanilang dalawa ang dapat lumuklok sa trono at maging panginoon ng lahat.

May kani-kaniya silang lakas na pilit nilang pinananaig laban sa isa't-isa. Gayon din naman mayroon din angking kahinaan ang bawat isa. Pilit at lihim nilang tinutuklas ito upang magamit din laban sa isat-isa.

Sa ngayon, tila patas ang dalawa - walang nakakalamang, wala rin namang dehado ika nga. Gayon pa man, nagbabalak ang bawat isa ng isang paraang magbibigay ng kalamangan sa susunod na pagtutunggali.

"Mam, alam ko na ang dapat mong gawin!" Bulalas ng alipores ni Luwalhati. "If you can't beat them, join them."

"Teka, wag mo nga akong pangunahan, hayaan mo akong mag-isip. Leche ka." Sagot ni Luwalhati na halatang galit sa alipores. Nag-isip siya sandali at maya-maya pa'y nagsalita, "Aha, alam ko na, sasabihin ko kay Blangelina na magkampihan na lang kami at haraping sabay ang aming kalaban. Tama, yang ang aking gagawin!" Sabay LOL.

Nagulat ang ikalawang alipores sa tinuran ng amo. "Mam, IMHO, tama ka at hwag na hwag kang makikinig kailanman sa sinasabi ng aking katoto rito."

"Shhh. Hwag na kayong magtalo. Halikayo at puntahan natin si Blangelina. Kakausapin ko siya ngayon din." Pag-aaya ng amo sa mga alipores.

Samantala, nang mga sandaling iyon, nagkakatipon sina Blangelina at ang kanyang mga kampon sa paligid ng isang kumukulong talyase ng mainit at maitim na langis sa loob ng sariling kweba. Nakikita nila roon ang bahagi ng kweba ni Luwalhati kung saan nag-uusap ang mga iyon. May nailagay pala ang kanyang kampon na isang spy camera kaya't maliwanang niyang nakikita at naririnig ang pinag-uusapan ng katunggali.

"Hmmm....tila may binabalak na hindi ko gusto si Luwalhati. Mga bata, humanda kayo sa kanilang pagdating. Kunyari ay hindi natin alam. Papapasukin natin sila dito sa ating kweba at kung may gawin silang masama laban sa atin, titirahin natin silang lahat. Humanda kayo!" Utos niya sa lahat. Iniutos din niya sa gwardya ng kweba na kilatising mabuti ang mga darating at papasukin kung walang dalang sandata.

Nakarating sina Luwalhati sa kweba ni Blangelina. At matapos silang inspeksuynin ng gwardia ay mabilis naman silang nakapasok. Alerto ang mga kampon ni Blangelina sa bawat kilos ng mga bisita. Bagama't iisa silang lahi, hindi madali para sa kanila, o para sa angkan nila Luwalhati, ang pagtiwalaan ang kapwa dahil na rin sa likas nilang mapanlinlang na ugali.

Nakapasok ang grupo ni Luwalhati sa silid ni Blangelina. Hindi na siya nagpaligoy-ligoy pa at ipinaliwanag ang kanyang plano. Matapos ang ilang sandali ng pag-iisip, sumangayon din ang kanyang kausap.

Kinabukasan, sisimulan nila ang nabuong plano.

May karugtong...

Ang Nawawalang Pitaka

Nakabalik na si Rey sa kanilang bahay ng napansin niyang nawawala ang kanyang pitaka.

Hindi niya maalala kung saan o kailan maaari ito nawala. Pilit man niyang balik-balikan sa kanyang isip ang mga lugar na kanyang pinuntahan simula ng matapos siyang kumain at magbayad sa restawran kung saan siya kumain ng tanghalian ay wala siyang maalala na may naramdaman siyang dumukot nito sa kanyang bulsa o kaya nama'y nahulog ito.

Tila baga basta na lang ito naglaho sa di malamang kadahilanan.

Gayon pa man, sigurado siya na isa lang sa dalawa: ang nadukutan siya o nahulog nga ang kanyang pitaka. Hindi nga lang niya alam kung kailan at saan ito nangyari.

"Malaking halaga pa naman ang naka-ipit sa loob ng pitakang iyon" ang may panghihinayang na nasambit ni Rey sa kanyang sarili. Bagong sweldo kasi siya at iyon pa nga ang dahilang kung bakit nagka lakas loob siyang kumain sa restawran. May pambayad siya at may kasama pang tip na sampung piso sa waiter.

Ngunit ngayon, wala na siyang maiaabot sa kanyang Ina para panggastos sa loob ng dalawang linggo. Wala na rin siyang pambili ng mp3 player na nais sana niyang iregalo sa sarili. Wala na rin siyang maipagmamalaki sa kanyang girlfriend na sana'y idedate niya at yayayaing magpakasal na sa lalong madaling panahon.

Sayang na sayang ang pagkakataon dahil sa nawalang pitaka. Nawala ang inaasahang pag-asenso kahit man lang itong linggong darating.

Ang hindi alam ni Rey ay nadukutan nga siya.

Sa bus na kanyang sinakyan mula Mendiola papuntang Cubao ito nangyari. Malinis ang trabaho ng mandurukot, palibhasa'y sanay na sanay na, ano pa ngat ilang taon na niya ito ginagawa, sa katunayan nga e noon pang 2001, at hindi pa siya nakukulong kahit kailan. Ilang beses na siyang nabistong may ginagawang kalokohan pero dahil sa dulas ng kanyang kilos at galing sa bokada e naililigtas niya ang kanyang sarili. Alam na alam din niya kung sino ang dapat suhulan, kaya nga't kahit ilang beses na siya nahuli at may testigo pa e hindi siya nakukulong.

Galing talaga ng mandurukot na ito.

At ngayon ngang hawak hawak na niya ang pitaka ni Rey, lalo pa siyang naging hambog dahil sa laki ng halagang kanyang nadambong. Marami siyang binabalak gawin para bukas. Yayayain niya ang kanyang may sakit sa pusong asawa na mamili sa Quiapo pagkatapos magsimba. At kakain sila sa Ongpin ng mami at siopao. Aba kayang kaya niyang gumastos ngayon dahil malaking halaga nga ang kanyang nadukot. Tila nasa gloria ang kanyang pakiramdam.

Mahimbing ang kanyang pagtulog ng gabing iyon.

Sa kabilang dako naman, hindi makatulog si Rey dahil pinoproblema niya kung saan niya kukunin ang pangtustos sa kanilang pangangailangan. Paikot-ikot siya sa kanyang tinutulugang banig na nakalatag sa sahig. Malamok at mainit, ngunit wala siyang magawa dahil wala naman silang bentilador man lang.

Bukas, mangungutang na naman siya.